Āsaṅkajātaka

“Āsāvatī nāma latā, jātā cittalatāvane; Tassā vassasahassena, ekaṁ nibbattate phalaṁ.

Taṁ devā payirupāsanti, tāva dūraphalaṁ satiṁ; Āsīseva tuvaṁ rāja, āsā phalavatī sukhā.

Āsīsateva so pakkhī, āsīsateva so dijo; Tassa cāsā samijjhati, tāva dūragatā satī; Āsīseva tuvaṁ rāja, āsā phalavatī sukhā”.

“Sampesi kho maṁ vācāya, na ca sampesi kammunā; Mālā sereyyakasseva, vaṇṇavantā agandhikā.

Aphalaṁ madhuraṁ vācaṁ, yo mittesu pakubbati; Adadaṁ avissajaṁ bhogaṁ, sandhi tenassa jīrati.

Yañhi kayirā tañhi vade, yaṁ na kayirā na taṁ vade; Akarontaṁ bhāsamānaṁ, parijānanti paṇḍitā.

Balañca vata me khīṇaṁ, pātheyyañca na vijjati; Saṅke pāṇūparodhāya, handa dāni vajāmahaṁ”.

“Etadeva hi me nāmaṁ, Yaṁ nāmasmi rathesabha; Āgamehi mahārāja, Pitaraṁ āmantayāmahan”ti.

Āsaṅkajātakaṁ pañcamaṁ.