Dūtajātaka

“Dūte te brahme pāhesiṁ, Gaṅgātīrasmi jhāyato; Tesaṁ puṭṭho na byākāsi, Dukkhaṁ guyhamataṁ nu te”.

“Sace te dukkhamuppajje, kāsīnaṁ raṭṭhavaḍḍhana; Mā kho naṁ tassa akkhāhi, yo taṁ dukkhā na mocaye.

Yo tassa dukkhajātassa, ekaṅgamapi bhāgaso; Vippamoceyya dhammena, kāmaṁ tassa pavedaya.

Suvijānaṁ siṅgālānaṁ, sakuṇānañca vassitaṁ; Manussavassitaṁ rāja, dubbijānataraṁ tato.

Api ce maññatī poso, ñāti mitto sakhāti vā; Yo pubbe sumano hutvā, pacchā sampajjate diso.

Yo attano dukkhamanānupuṭṭho, Pavedaye jantu akālarūpe; Ānandino tassa bhavantimittā, Hitesino tassa dukhī bhavanti.

Kālañca ñatvāna tathāvidhassa, Medhāvīnaṁ ekamanaṁ viditvā; Akkheyya tibbāni parassa dhīro, Saṇhaṁ giraṁ atthavatiṁ pamuñce.

Sace ca jaññā avisayhamattano, Na te hi mayhaṁ sukhāgamāya; Ekova tibbāni saheyya dhīro, Saccaṁ hirottappamapekkhamāno.

Ahaṁ raṭṭhe vicaranto, nigame rājadhāniyo; Bhikkhamāno mahārāja, ācariyassa dhanatthiko.

Gahapatī rājapurise, mahāsāle ca brāhmaṇe; Alatthaṁ satta nikkhāni, suvaṇṇassa janādhipa; Te me naṭṭhā mahārāja, tasmā socāmahaṁ bhusaṁ.

Purisā te mahārāja, manasānuvicintitā; Nālaṁ dukkhā pamocetuṁ, tasmā tesaṁ na byāhariṁ.

Tvañca kho me mahārāja, manasānuvicintito; Alaṁ dukkhā pamocetuṁ, tasmā tuyhaṁ pavedayiṁ”.

“Tassādāsi pasannatto, kāsīnaṁ raṭṭhavaḍḍhano; Jātarūpamaye nikkhe, suvaṇṇassa catuddasā”ti.

Dūtajātakaṁ pañcamaṁ.