Kaṇṇamuṇḍapetivatthu

“Soṇṇasopānaphalakā, soṇṇavālukasanthatā; Tattha sogandhiyā vaggū, sucigandhā manoramā.

Nānārukkhehi sañchannā, nānāgandhasameritā; Nānāpadumasañchannā, puṇḍarīkasamotatā.

Surabhiṁ sampavāyanti, manuññā māluteritā; Haṁsakoñcābhirudā ca, cakkavakkābhikūjitā.

Nānādijagaṇākiṇṇā, nānāsaragaṇāyutā; Nānāphaladharā rukkhā, nānāpupphadharā vanā.

Na manussesu īdisaṁ, nagaraṁ yādisaṁ idaṁ; Pāsādā bahukā tuyhaṁ, sovaṇṇarūpiyāmayā; Daddallamānā ābhenti, samantā caturo disā.

Pañca dāsisatā tuyhaṁ, yā temā paricārikā; Tā kambukāyūradharā, kañcanāveḷabhūsitā.

Pallaṅkā bahukā tuyhaṁ, sovaṇṇarūpiyāmayā; Kadalimigasañchannā, sajjā gonakasanthatā.

Yattha tvaṁ vāsūpagatā, sabbakāmasamiddhinī; Sampattāyaḍḍharattāya, tato uṭṭhāya gacchasi.

Uyyānabhūmiṁ gantvāna, pokkharaññā samantato; Tassā tīre tuvaṁ ṭhāsi, harite saddale subhe.

Tato te kaṇṇamuṇḍo sunakho, Aṅgamaṅgāni khādati; Yadā ca khāyitā āsi, Aṭṭhisaṅkhalikā katā; Ogāhasi pokkharaṇiṁ, Hoti kāyo yathā pure.

Tato tvaṁ aṅgapaccaṅgī, sucāru piyadassanā; Vatthena pārupitvāna, āyāsi mama santikaṁ.

Kiṁ nu kāyena vācāya, manasā dukkaṭaṁ kataṁ; Kissa kammavipākena, kaṇṇamuṇḍo sunakho tava; Aṅgamaṅgāni khādatī”ti.

“Kimilāyaṁ gahapati, saddho āsi upāsako; Tassāhaṁ bhariyā āsiṁ, dussīlā aticārinī.

So maṁ aticaramānāya, sāmiko etadabravi; ‘Netaṁ channaṁ patirūpaṁ, yaṁ tvaṁ aticarāsi maṁ’.

Sāhaṁ ghorañca sapathaṁ, musāvādañca bhāsisaṁ; ‘Nāhaṁ taṁ aticarāmi, kāyena uda cetasā.

Sacāhaṁ taṁ aticarāmi, kāyena uda cetasā; Kaṇṇamuṇḍoyaṁ sunakho, aṅgamaṅgāni khādatu’.

Tassa kammassa vipākaṁ, musāvādassa cūbhayaṁ; Satteva vassasatāni, anubhūtaṁ yato hi me; Kaṇṇamuṇḍo ca sunakho, aṅgamaṅgāni khādati.

Tvañca deva bahukāro, atthāya me idhāgato; Sumuttāhaṁ kaṇṇamuṇḍassa, asokā akutobhayā.

Tāhaṁ deva namassāmi, yācāmi pañjalīkatā; Bhuñja amānuse kāme, rama deva mayā sahā”ti.

“Bhuttā amānusā kāmā, ramitomhi tayā saha; Tāhaṁ subhage yācāmi, khippaṁ paṭinayāhi man”ti.

Kaṇṇamuṇḍapetivatthu dvādasamaṁ.