Rathakārapetivatthu

“Veḷuriyathambhaṁ ruciraṁ pabhassaraṁ, Vimānamāruyha anekacittaṁ; Tatthacchasi devi mahānubhāve, Pathaddhani pannaraseva cando.

Vaṇṇo ca te kanakassa sannibho, Uttattarūpo bhusa dassaneyyo; Pallaṅkaseṭṭhe atule nisinnā, Ekā tuvaṁ natthi ca tuyha sāmiko.

Imā ca te pokkharaṇī samantā, Pahūtamalyā bahupuṇḍarīkā; Suvaṇṇacuṇṇehi samantamotthatā, Na tattha paṅko paṇako ca vijjati.

Haṁsā cime dassanīyā manoramā, Udakasmimanupariyanti sabbadā; Samayya vaggūpanadanti sabbe, Bindussarā dundubhīnaṁva ghoso.

Daddallamānā yasasā yasassinī, Nāvāya ca tvaṁ avalamba tiṭṭhasi; Āḷārapamhe hasite piyaṁvade, Sabbaṅgakalyāṇi bhusaṁ virocasi.

Idaṁ vimānaṁ virajaṁ same ṭhitaṁ, Uyyānavantaṁ ratinandivaḍḍhanaṁ; Icchāmahaṁ nāri anomadassane, Tayā saha nandane idha moditun”ti.

“Karohi kammaṁ idha vedanīyaṁ, Cittañca te idha nihitaṁ bhavatu; Katvāna kammaṁ idha vedanīyaṁ, Evaṁ mamaṁ lacchasi kāmakāminin”ti.

“Sādhū”ti so tassā paṭissuṇitvā, Akāsi kammaṁ tahiṁ vedanīyaṁ; Katvāna kammaṁ tahiṁ vedanīyaṁ, Upapajji so māṇavo tassā sahabyatanti.

Rathakārapetivatthu tatiyaṁ. Bhāṇavāraṁ dutiyaṁ.