Dutiyamigaluddakapetavatthu

“Kūṭāgāre ca pāsāde, pallaṅke gonakatthate; Pañcaṅgikena turiyena, ramasi suppavādite.

Tato ratyā vivasāne, sūriyuggamanaṁ pati; Apaviddho susānasmiṁ, bahudukkhaṁ nigacchasi.

Kiṁ nu kāyena vācāya, manasā dukkaṭaṁ kataṁ; Kissa kammavipākena, idaṁ dukkhaṁ nigacchasi”.

“Ahaṁ rājagahe ramme, ramaṇīye giribbaje; Migaluddo pure āsiṁ, luddo cāsimasaññato.

Tassa me sahāyo suhadayo, Saddho āsi upāsako; Tassa kulupako bhikkhu, Āsi gotamasāvako; Sopi maṁ anukampanto, Nivāresi punappunaṁ.

‘Mākāsi pāpakaṁ kammaṁ, Mā tāta duggatiṁ agā; Sace icchasi pecca sukhaṁ, Virama pāṇavadhā asaṁyamā’.

Tassāhaṁ vacanaṁ sutvā, Sukhakāmassa hitānukampino; Nākāsiṁ sakalānusāsaniṁ, Cirapāpābhirato abuddhimā.

So maṁ puna bhūrisumedhaso, Anukampāya saṁyame nivesayi; ‘Sace divā hanasi pāṇino, Atha te rattiṁ bhavatu saṁyamo’.

Svāhaṁ divā hanitvā pāṇino, Virato rattimahosi saññato; Rattāhaṁ paricāremi, Divā khajjāmi duggato.

Tassa kammassa kusalassa, Anubhomi rattiṁ amānusiṁ; Divā paṭihatāva kukkurā, Upadhāvanti samantā khādituṁ.

Ye ca te satatānuyogino, Dhuvaṁ payuttā sugatassa sāsane; Maññāmi te amatameva kevalaṁ, Adhigacchanti padaṁ asaṅkhatan”ti.

Dutiyamigaluddakapetavatthu aṭṭhamaṁ.