Udāyittheragāthā

“Manussabhūtaṁ sambuddhaṁ, Attadantaṁ samāhitaṁ; Iriyamānaṁ brahmapathe, Cittassūpasame rataṁ.

Yaṁ manussā namassanti, sabbadhammāna pāraguṁ; Devāpi taṁ namassanti, iti me arahato sutaṁ.

Sabbasaṁyojanātītaṁ, vanā nibbanamāgataṁ; Kāmehi nekkhammarataṁ, muttaṁ selāva kañcanaṁ.

Sa ve accaruci nāgo, himavāvaññe siluccaye; Sabbesaṁ nāganāmānaṁ, saccanāmo anuttaro.

Nāgaṁ vo kittayissāmi, na hi āguṁ karoti so; Soraccaṁ avihiṁsā ca, pādā nāgassa te duve.

Sati ca sampajaññañca, caraṇā nāgassa tepare; Saddhāhattho mahānāgo, upekkhāsetadantavā.

Sati gīvā siro paññā, vīmaṁsā dhammacintanā; Dhammakucchisamāvāso, viveko tassa vāladhi.

So jhāyī assāsarato, ajjhattaṁ susamāhito; Gacchaṁ samāhito nāgo, ṭhito nāgo samāhito.

Sayaṁ samāhito nāgo, nisinnopi samāhito; Sabbattha saṁvuto nāgo, esā nāgassa sampadā.

Bhuñjati anavajjāni, sāvajjāni na bhuñjati; Ghāsamacchādanaṁ laddhā, sannidhiṁ parivajjayaṁ.

Saṁyojanaṁ aṇuṁ thūlaṁ, sabbaṁ chetvāna bandhanaṁ; Yena yeneva gacchati, anapekkhova gacchati.

Yathāpi udake jātaṁ, puṇḍarīkaṁ pavaḍḍhati; Nopalippati toyena, sucigandhaṁ manoramaṁ.

Tatheva ca loke jāto, buddho loke viharati; Nopalippati lokena, toyena padumaṁ yathā.

Mahāgini pajjalito, anāhāropasammati; Aṅgāresu ca santesu, nibbutoti pavuccati.

Atthassāyaṁ viññāpanī, upamā viññūhi desitā; Viññissanti mahānāgā, nāgaṁ nāgena desitaṁ.

Vītarāgo vītadoso, Vītamoho anāsavo; Sarīraṁ vijahaṁ nāgo, Parinibbissatyanāsavo”ti. … Udāyī thero … Soḷasakanipāto niṭṭhito.

Koṇḍañño ca udāyī ca, therā dve te mahiddhikā; Soḷasamhi nipātamhi, gāthāyo dve ca tiṁsa cāti.