Pallaṅkavimānavatthu

“Pallaṅkaseṭṭhe maṇisoṇṇacitte, Pupphābhikiṇṇe sayane uḷāre; Tatthacchasi devi mahānubhāve, Uccāvacā iddhi vikubbamānā.

Imā ca te accharāyo samantato, Naccanti gāyanti pamodayanti; Deviddhipattāsi mahānubhāve, Manussabhūtā kimakāsi puññaṁ; Kenāsi evaṁ jalitānubhāvā, Vaṇṇo ca te sabbadisā pabhāsatī”ti.

“Ahaṁ manussesu manussabhūtā, Aḍḍhe kule suṇisā ahosiṁ; Akkodhanā bhattuvasānuvattinī, Uposathe appamattā ahosiṁ.

Manussabhūtā daharā apāpikā, Pasannacittā patimābhirādhayiṁ; Divā ca ratto ca manāpacārinī, Ahaṁ pure sīlavatī ahosiṁ.

Pāṇātipātā viratā acorikā, Saṁsuddhakāyā sucibrahmacārinī; Amajjapā no ca musā abhāṇiṁ, Sikkhāpadesu paripūrakārinī.

Cātuddasiṁ pañcadasiṁ, yā ca pakkhassa aṭṭhamī; Pāṭihāriyapakkhañca, pasannamānasā ahaṁ.

Aṭṭhaṅgupetaṁ anudhammacārinī, Uposathaṁ pītimanā upāvasiṁ; Imañca ariyaṁ aṭṭhaṅgavarehupetaṁ, Samādiyitvā kusalaṁ sukhudrayaṁ; Patimhi kalyāṇī vasānuvattinī, Ahosiṁ pubbe sugatassa sāvikā.

Etādisaṁ kusalaṁ jīvaloke, Kammaṁ karitvāna visesabhāginī; Kāyassa bhedā abhisamparāyaṁ, Deviddhipattā sugatimhi āgatā.

Vimānapāsādavare manorame, Parivāritā accharāsaṅgaṇena; Sayaṁpabhā devagaṇā ramenti maṁ, Dīghāyukiṁ devavimānamāgatan”ti.

Pallaṅkavimānaṁ tatiyaṁ.