Kuñjaravimānavatthu

“Kuñjaro te varāroho, Nānāratanakappano; Ruciro thāmavā javasampanno, Ākāsamhi samīhati.

Padumi padmapattakkhi, padmuppalajutindharo; Padmacuṇṇābhikiṇṇaṅgo, soṇṇapokkharamāladhā.

Padumānusaṭaṁ maggaṁ, padmapattavibhūsitaṁ; Ṭhitaṁ vaggu manugghātī, mitaṁ gacchati vāraṇo.

Tassa pakkamamānassa, soṇṇakaṁsā ratissarā; Tesaṁ suyyati nigghoso, tūriye pañcaṅgike yathā.

Tassa nāgassa khandhamhi, sucivatthā alaṅkatā; Mahantaṁ accharāsaṅghaṁ, vaṇṇena atirocasi.

Dānassa te idaṁ phalaṁ, atho sīlassa vā pana; Atho añjalikammassa, taṁ me akkhāhi pucchitā”ti.

Sā devatā attamanā, moggallānena pucchitā; Pañhaṁ puṭṭhā viyākāsi, yassa kammassidaṁ phalaṁ.

“Disvāna guṇasampannaṁ, jhāyiṁ jhānarataṁ sataṁ; Adāsiṁ pupphābhikiṇṇaṁ, āsanaṁ dussasanthataṁ.

Upaḍḍhaṁ padmamālāhaṁ, āsanassa samantato; Abbhokirissaṁ pattehi, pasannā sehi pāṇibhi.

Tassa kammakusalassa, idaṁ me īdisaṁ phalaṁ; Sakkāro garukāro ca, devānaṁ apacitā ahaṁ.

Yo ve sammāvimuttānaṁ, santānaṁ brahmacārinaṁ; Pasanno āsanaṁ dajjā, evaṁ nande yathā ahaṁ.

Tasmā hi attakāmena, mahattamabhikaṅkhatā; Āsanaṁ dātabbaṁ hoti, sarīrantimadhārinan”ti.

Kuñjaravimānaṁ pañcamaṁ.