Dutiyanāvāvimānavatthu

“Suvaṇṇacchadanaṁ nāvaṁ, Nāri āruyha tiṭṭhasi; Ogāhasi pokkharaṇiṁ, Padmaṁ chindasi pāṇinā.

Kena tetādiso vaṇṇo, kena te idha mijjhati; Uppajjanti ca te bhogā, ye keci manaso piyā.

Pucchāmi taṁ devi mahānubhāve, Manussabhūtā kimakāsi puññaṁ; Kenāsi evaṁ jalitānubhāvā, Vaṇṇo ca te sabbadisā pabhāsatī”ti.

Sā devatā attamanā, moggallānena pucchitā; Pañhaṁ puṭṭhā viyākāsi, yassa kammassidaṁ phalaṁ.

“Ahaṁ manussesu manussabhūtā, Purimāya jātiyā manussaloke; Disvāna bhikkhuṁ tasitaṁ kilantaṁ, Uṭṭhāya pātuṁ udakaṁ adāsiṁ.

Yo ve kilantassa pipāsitassa, Uṭṭhāya pātuṁ udakaṁ dadāti; Sītodakā tassa bhavanti najjo, Pahūtamalyā bahupuṇḍarīkā.

Taṁ āpagā anupariyanti sabbadā, Sītodakā vālukasanthatā nadī; Ambā ca sālā tilakā ca jambuyo, Uddālakā pāṭaliyo ca phullā.

Taṁ bhūmibhāgehi upetarūpaṁ, Vimānaseṭṭhaṁ bhusa sobhamānaṁ; Tassīdha kammassa ayaṁ vipāko, Etādisaṁ puññakatā labhanti.

Tena metādiso vaṇṇo, tena me idha mijjhati; Uppajjanti ca me bhogā, ye keci manaso piyā.

Akkhāmi te bhikkhu mahānubhāva, Manussabhūtā yamakāsi puññaṁ; Tenamhi evaṁ jalitānubhāvā, Vaṇṇo ca me sabbadisā pabhāsatī”ti.

Dutiyanāvāvimānaṁ sattamaṁ.