Suvaṇṇavimānavatthu

“Sovaṇṇamaye pabbatasmiṁ, vimānaṁ sabbatopabhaṁ; Hemajālapaṭicchannaṁ, kiṅkiṇijālakappitaṁ.

Aṭṭhaṁsā sukatā thambhā, sabbe veḷuriyāmayā; Ekamekāya aṁsiyā, ratanā satta nimmitā.

Veḷuriyasuvaṇṇassa, phalikā rūpiyassa ca; Masāragallamuttāhi, lohitaṅgamaṇīhi ca.

Citrā manoramā bhūmi, na tatthuddhaṁsatī rajo; Gopānasīgaṇā pītā, kūṭaṁ dhārenti nimmitā.

Sopānāni ca cattāri, nimmitā caturo disā; Nānāratanagabbhehi, ādiccova virocati.

Vediyā catasso tattha, vibhattā bhāgaso mitā; Daddallamānā ābhanti, samantā caturo disā.

Tasmiṁ vimāne pavare, devaputto mahappabho; Atirocasi vaṇṇena, udayantova bhāṇumā.

Dānassa te idaṁ phalaṁ, atho sīlassa vā pana; Atho añjalikammassa, taṁ me akkhāhi pucchito”.

So devaputto attamano, …pe… yassa kammassidaṁ phalaṁ.

“Ahaṁ andhakavindasmiṁ, buddhassādiccabandhuno; Vihāraṁ satthu kāresiṁ, pasanno sehi pāṇibhi.

Tattha gandhañca mālañca, paccayañca vilepanaṁ; Vihāraṁ satthu adāsiṁ, vippasannena cetasā; Tena mayhaṁ idaṁ laddhaṁ, vasaṁ vattemi nandane.

Nandane ca vane ramme, nānādijagaṇāyute; Ramāmi naccagītehi, accharāhi purakkhato”ti.

Suvaṇṇavimānaṁ catutthaṁ.