Dīpavimānavatthu

“Abhikkantena vaṇṇena, yā tvaṁ tiṭṭhasi devate; Obhāsentī disā sabbā, osadhī viya tārakā.

Kena tetādiso vaṇṇo, kena te idha mijjhati; Uppajjanti ca te bhogā, ye keci manaso piyā.

Kena tvaṁ vimalobhāsā, atirocasi devatā; Kena te sabbagattehi, sabbā obhāsate disā.

Pucchāmi taṁ devi mahānubhāve, Manussabhūtā kimakāsi puññaṁ; Kenāsi evaṁ jalitānubhāvā, Vaṇṇo ca te sabbadisā pabhāsatī”ti.

Sā devatā attamanā, moggallānena pucchitā; Pañhaṁ puṭṭhā viyākāsi, yassa kammassidaṁ phalaṁ.

“Ahaṁ manussesu manussabhūtā, Purimāya jātiyā manussaloke; Tamandhakāramhi timīsikāyaṁ, Padīpakālamhi adāsi dīpaṁ.

Yo andhakāramhi timīsikāyaṁ, Padīpakālamhi dadāti dīpaṁ; Upapajjati jotirasaṁ vimānaṁ, Pahūtamalyaṁ bahupuṇḍarīkaṁ.

Tena metādiso vaṇṇo, tena me idha mijjhati; Uppajjanti ca me bhogā, ye keci manaso piyā.

Tenāhaṁ vimalobhāsā, atirocāmi devatā; Tena me sabbagattehi, sabbā obhāsate disā.

Akkhāmi te bhikkhu mahānubhāva, Manussabhūtā yamakāsi puññaṁ; Tenamhi evaṁ jalitānubhāvā, Vaṇṇo ca me sabbadisā pabhāsatī”ti.

Dīpavimānaṁ navamaṁ.