Kapotajātaka

“Idāni khomhi sukhito arogo, Nikkaṇṭako nippatito kapoto; Kāhāmi dānī hadayassa tuṭṭhiṁ, Tathāhimaṁ maṁsasākaṁ baleti”.

“Kāyaṁ balākā sikhinī, corī laṅghipitāmahā; Oraṁ balāke āgaccha, caṇḍo me vāyaso sakhā”.

“Alañhi te jagghitāye, Mamaṁ disvāna edisaṁ; Vilūnaṁ sūdaputtena, Piṭṭhamaṇḍena makkhitaṁ”.

“Sunhāto suvilittosi, annapānena tappito; Kaṇṭhe ca te veḷuriyo, agamā nu kajaṅgalaṁ”.

“Mā te mitto amitto vā, agamāsi kajaṅgalaṁ; Piñchāni tattha lāyitvā, kaṇṭhe bandhanti vaṭṭanaṁ”.

“Punapāpajjasī samma, Sīlañhi tava tādisaṁ; Na hi mānusakā bhogā, Subhuñjā honti pakkhinā”ti.

Kapotajātakaṁ pañcamaṁ. Aḍḍhavaggo tatiyo.

Tassuddānaṁ

Atha vaṇṇa sasīla hiri labhate, Sumukhā visa sāḷiyamittavaro; Atha cakka palāsa sarāja sato, Yava bāla kapotaka pannarasāti.

Atha vagguddānaṁ

Jīnañca vaṇṇaṁ asamaṁvaguppari, Sudesitā jātakanti santi vīsati; Mahesino brahmacarittamuttam- avoca gāthā atthavatī subyañjanāti.

Pañcakanipātaṁ niṭṭhitaṁ.