Gijjhajātaka

“Parisaṅkupatho nāma, gijjhapantho sanantano; Tatrāsi mātāpitaro, gijjho posesi jiṇṇake; Tesaṁ ajagaramedaṁ, accahāsi bahuttaso.

Pitā ca puttaṁ avaca, Jānaṁ uccaṁ papātinaṁ; Supattaṁ thāmasampannaṁ, Tejassiṁ dūragāminaṁ.

Pariplavantaṁ pathaviṁ, yadā tāta vijānahi; Sāgarena parikkhittaṁ, cakkaṁva parimaṇḍalaṁ; Tato tāta nivattassu, māssu etto paraṁ gami.

Udapattosi vegena, balī pakkhī dijuttamo; Olokayanto vakkaṅgo, pabbatāni vanāni ca.

Addassa pathaviṁ gijjho, yathāsāsi pitussutaṁ; Sāgarena parikkhittaṁ, cakkaṁva parimaṇḍalaṁ.

Tañca so samatikkamma, paramevaccavattatha; Tañca vātasikhā tikkhā, accahāsi baliṁ dijaṁ.

Nāsakkhātigato poso, punadeva nivattituṁ; Dijo byasanamāpādi, verambhānaṁ vasaṁ gato.

Tassa puttā ca dārā ca, ye caññe anujīvino; Sabbe byasanamāpāduṁ, anovādakare dije.

Evampi idha vuḍḍhānaṁ, yo vākyaṁ nāvabujjhati; Atisīmacaro ditto, gijjhovātītasāsano; Sa ve byasanaṁ pappoti, akatvā vuḍḍhasāsanan”ti.

Gijjhajātakaṁ paṭhamaṁ.