Dīpijātaka

“Khamanīyaṁ yāpanīyaṁ, kacci mātula te sukhaṁ; Sukhaṁ te ammā avaca, sukhakāmāva te mayaṁ”.

“Naṅguṭṭhaṁ me avakkamma, Heṭhayitvāna eḷike; Sājja mātulavādena, Muñcitabbā nu maññasi”.

“Puratthāmukho nisinnosi, Ahaṁ te mukhamāgatā; Pacchato tuyhaṁ naṅguṭṭhaṁ, Kathaṁ khvāhaṁ avakkamiṁ”.

“Yāvatā caturo dīpā, sasamuddā sapabbatā; Tāvatā mayhaṁ naṅguṭṭhaṁ, kathaṁ kho tvaṁ vivajjayi”.

“Pubbeva metamakkhiṁsu, mātā pitā ca bhātaro; Dīghaṁ duṭṭhassa naṅguṭṭhaṁ, sāmhi vehāyasāgatā”.

“Tañca disvāna āyantiṁ, antalikkhasmi eḷike; Migasaṅgho palāyittha, bhakkho me nāsito tayā”.

“Iccevaṁ vilapantiyā, eḷakiyā ruhagghaso; Galakaṁ anvāvamaddi, natthi duṭṭhe subhāsitaṁ.

Neva duṭṭhe nayo atthi, Na dhammo na subhāsitaṁ; Nikkamaṁ duṭṭhe yuñjetha, So ca sabbhiṁ na rañjatī”ti.

Dīpijātakaṁ dasamaṁ.

Aṭṭhakanipātaṁ niṭṭhitaṁ.

Tassuddānaṁ

Parisuddhā manāvilā vatthadharā, Bakarājassa kāyuraṁ daṇḍavaro; Atha aṅgāra cetiya devilinā, Atha āditta gaṅgā daseḷakināti.