Dasarathajātaka

“Etha lakkhaṇa sītā ca, ubho otarathodakaṁ; Evāyaṁ bharato āha, ‘rājā dasaratho mato’”.

“Kena rāmappabhāvena, socitabbaṁ na socasi; Pitaraṁ kālakataṁ sutvā, na taṁ pasahate dukhaṁ”.

“Yaṁ na sakkā nipāletuṁ, posena lapataṁ bahuṁ; Sa kissa viññū medhāvī, attānamupatāpaye.

Daharā ca hi vuddhā ca, ye bālā ye ca paṇḍitā; Aḍḍhā ceva daliddā ca, sabbe maccuparāyaṇā.

Phalānamiva pakkānaṁ, niccaṁ patanato bhayaṁ; Evaṁ jātāna maccānaṁ, nicca maraṇato bhayaṁ.

Sāyameke na dissanti, pāto diṭṭhā bahujjanā; Pāto eke na dissanti, sāyaṁ diṭṭhā bahujjanā.

Paridevayamāno ce, kiñcidatthaṁ udabbahe; Sammūḷho hiṁsamattānaṁ, kayirā taṁ vicakkhaṇo.

Kiso vivaṇṇo bhavati, hiṁsamattānamattano; Na tena petā pālenti, niratthā paridevanā.

Yathā saraṇamādittaṁ, vārinā parinibbaye; Evampi dhīro sutavā, medhāvī paṇḍito naro; Khippamuppatitaṁ sokaṁ, vāto tūlaṁva dhaṁsaye.

Macco ekova acceti, ekova jāyate kule; Saṁyogaparamā tveva, sambhogā sabbapāṇinaṁ.

Tasmā hi dhīrassa bahussutassa, Sampassato lokamimaṁ parañca; Aññāya dhammaṁ hadayaṁ manañca, Sokā mahantāpi na tāpayanti.

Sohaṁ dassañca bhokkhañca, bharissāmi ca ñātake; Sesañca pālayissāmi, kiccametaṁ vijānato.

Dasa vassasahassāni, saṭṭhi vassasatāni ca; Kambugīvo mahābāhu, rāmo rajjamakārayī”ti.

Dasarathajātakaṁ sattamaṁ.