Saṁvarajātaka

“Jānanto no mahārāja, tava sīlaṁ janādhipo; Ime kumāre pūjento, na taṁ kenaci maññatha.

Tiṭṭhante no mahārāje, adu deve divaṅgate; Ñātī taṁ samanuññiṁsu, sampassaṁ atthamattano.

Kena saṁvara vattena, sañjāte abhitiṭṭhasi; Kena taṁ nātivattanti, ñātisaṅghā samāgatā”.

“Na rājaputta usūyāmi, samaṇānaṁ mahesinaṁ; Sakkaccaṁ te namassāmi, pāde vandāmi tādinaṁ.

Te maṁ dhammaguṇe yuttaṁ, sussūsamanusūyakaṁ; Samaṇā manusāsanti, isī dhammaguṇe ratā.

Tesāhaṁ vacanaṁ sutvā, samaṇānaṁ mahesinaṁ; Na kiñci atimaññāmi, dhamme me nirato mano.

Hatthārohā anīkaṭṭhā, rathikā pattikārakā; Tesaṁ nappaṭibandhāmi, niviṭṭhaṁ bhattavetanaṁ.

Mahāmattā ca me atthi, mantino paricārakā; Bārāṇasiṁ voharanti, bahumaṁsasurodakaṁ.

Athopi vāṇijā phītā, nānāraṭṭhehi āgatā; Tesu me vihitā rakkhā, evaṁ jānāhuposatha”.

“Dhammena kira ñātīnaṁ, rajjaṁ kārehi saṁvara; Medhāvī paṇḍito cāsi, athopi ñātinaṁ hito.

Taṁ taṁ ñātiparibyūḷhaṁ, nānāratanamocitaṁ; Amittā nappasahanti, indaṁva asurādhipo”ti.

Saṁvarajātakaṁ aṭṭhamaṁ.