Phandanajātaka

“Kuṭhārihattho puriso, vanamogayha tiṭṭhasi; Puṭṭho me samma akkhāhi, kiṁ dāruṁ chetumicchasi”.

“Isso vanāni carasi, samāni visamāni ca; Puṭṭho me samma akkhāhi, kiṁ dāruṁ nemiyā daḷhaṁ”.

“Neva sālo na khadiro, nāssakaṇṇo kuto dhavo; Rukkho ca phandano nāma, taṁ dāruṁ nemiyā daḷhaṁ”.

“Kīdisānissa pattāni, khandho vā pana kīdiso; Puṭṭho me samma akkhāhi, yathā jānemu phandanaṁ”.

“Yassa sākhā palambanti, namanti na ca bhañjare; So rukkho phandano nāma, yassa mūle ahaṁ ṭhito.

Arānaṁ cakkanābhīnaṁ, īsānemirathassa ca; Sabbassa te kammaniyo, ayaṁ hessati phandano”.

“Iti phandanarukkhopi, tāvade ajjhabhāsatha; Mayhampi vacanaṁ atthi, bhāradvāja suṇohi me.

Issassa upakkhandhamhā, Ukkacca caturaṅgulaṁ; Tena nemiṁ pasāresi, Evaṁ daḷhataraṁ siyā.

Iti phandanarukkhopi, veraṁ appesi tāvade; Jātānañca ajātānaṁ, issānaṁ dukkhamāvahi.

Iccevaṁ phandano issaṁ, isso ca pana phandanaṁ; Aññamaññaṁ vivādena, aññamaññamaghātayuṁ.

Evameva manussānaṁ, vivādo yattha jāyati; Mayūranaccaṁ naccanti, yathā te issaphandanā.

Taṁ vo vadāmi bhaddaṁ vo, yāvantettha samāgatā; Sammodatha mā vivadatha, mā hotha issaphandanā.

Sāmaggimeva sikkhetha, buddhehetaṁ pasaṁsitaṁ; Sāmaggirato dhammaṭṭho, yogakkhemā na dhaṁsatī”ti.

Phandanajātakaṁ dutiyaṁ.