Dakarakkhasajātaka

“Sace vo vuyhamānānaṁ, sattannaṁ udakaṇṇave; Manussabalimesāno, nāvaṁ gaṇheyya rakkhaso; Anupubbaṁ kathaṁ datvā, muñcesi dakarakkhasā”.

“Mātaraṁ paṭhamaṁ dajjaṁ, Bhariyaṁ datvāna bhātaraṁ; Tato sahāyaṁ datvāna, Pañcamaṁ dajjaṁ brāhmaṇaṁ; Chaṭṭhāhaṁ dajjamattānaṁ, Neva dajjaṁ mahosadhaṁ”.

“Posetā te janettī ca, dīgharattānukampikā; Chabbhī tayi padussati, paṇḍitā atthadassinī; Aññaṁ upanisaṁ katvā, vadhā taṁ parimocayi.

Taṁ tādisiṁ pāṇadadiṁ, orasaṁ gabbhadhāriniṁ; Mātaraṁ kena dosena, dajjāsi dakarakkhino”.

“Daharā viyalaṅkāraṁ, dhāreti apiḷandhanaṁ; Dovārike anīkaṭṭhe, ativelaṁ pajagghati.

Athopi paṭirājūnaṁ, sayaṁ dūtāni sāsati; Mātaraṁ tena dosena, dajjāhaṁ dakarakkhino”.

“Itthigumbassa pavarā, accantaṁ piyabhāṇinī; Anuggatā sīlavatī, chāyāva anapāyinī.

Akkodhanā puññavatī, paṇḍitā atthadassinī; Ubbariṁ kena dosena, dajjāsi dakarakkhino”.

“Khiḍḍāratisamāpannaṁ, anatthavasamāgataṁ; Sā maṁ sakāna puttānaṁ, ayācaṁ yācate dhanaṁ.

Sohaṁ dadāmi sāratto, bahuṁ uccāvacaṁ dhanaṁ; Suduccajaṁ cajitvāna, pacchā socāmi dummano; Ubbariṁ tena dosena, dajjāhaṁ dakarakkhino”.

“Yenocitā janapadā, ānītā ca paṭiggahaṁ; Ābhataṁ pararajjebhi, abhiṭṭhāya bahuṁ dhanaṁ.

Dhanuggahānaṁ pavaraṁ, sūraṁ tikhiṇamantinaṁ; Bhātaraṁ kena dosena, dajjāsi dakarakkhino”.

“Yenocitā janapadā, ānītā ca paṭiggahaṁ; Ābhataṁ pararajjebhi, abhiṭṭhāya bahuṁ dhanaṁ.

Dhanuggahānaṁ pavaro, sūro tikhiṇamanti ca; Mayāyaṁ sukhito rājā, atimaññati dārako.

Upaṭṭhānampi me ayye, na so eti yathā pure; Bhātaraṁ tena dosena, dajjāhaṁ dakarakkhino”.

“Ekarattena ubhayo, tvañceva dhanusekha ca; Ubho jātettha pañcālā, sahāyā susamāvayā.

Cariyā taṁ anubandhittho, ekadukkhasukho tava; Ussukko te divārattiṁ, sabbakiccesu byāvaṭo; Sahāyaṁ kena dosena, dajjāsi dakarakkhino”.

“Cariyā maṁ ayaṁ ayye, pajagghittho mayā saha; Ajjāpi tena vaṇṇena, ativelaṁ pajagghati.

Ubbariyāpihaṁ ayye, mantayāmi rahogato; Anāmanto pavisati, pubbe appaṭivedito.

Laddhadvāro katokāso, ahirikaṁ anādaraṁ; Sahāyaṁ tena dosena, dajjāhaṁ dakarakkhino”.

“Kusalo sabbanimittānaṁ, rutaññū āgatāgamo; Uppāte supine yutto, niyyāne ca pavesane.

Paṭṭho bhūmantalikkhasmiṁ, Nakkhattapadakovido; Brāhmaṇaṁ kena dosena, Dajjāsi dakarakkhino”.

“Parisāyampi me ayye, ummīlitvā udikkhati; Tasmā accabhamuṁ luddaṁ, dajjāhaṁ dakarakkhino”.

“Sasamuddapariyāyaṁ, mahiṁ sāgarakuṇḍalaṁ; Vasundharaṁ āvasasi, amaccaparivārito.

Cāturanto mahāraṭṭho, vijitāvī mahabbalo; Pathabyā ekarājāsi, yaso te vipulaṁ gato.

Soḷasitthisahassāni, āmuttamaṇikuṇḍalā; Nānājanapadā nārī, devakaññūpamā subhā.

Evaṁ sabbaṅgasampannaṁ, sabbakāmasamiddhinaṁ; Sukhitānaṁ piyaṁ dīghaṁ, jīvitaṁ āhu khattiya.

Atha tvaṁ kena vaṇṇena, kena vā pana hetunā; Paṇḍitaṁ anurakkhanto, pāṇaṁ cajasi duccajaṁ”.

“Yatopi āgato ayye, mama hatthaṁ mahosadho; Nābhijānāmi dhīrassa, anumattampi dukkaṭaṁ.

Sace ca kismici kāle, maraṇaṁ me pure siyā; So me putte paputte ca, sukhāpeyya mahosadho.

Anāgataṁ paccuppannaṁ, sabbamatthampi passati; Anāparādhakammantaṁ, na dajjaṁ dakarakkhino”.

“Idaṁ suṇātha pañcālā, cūḷaneyyassa bhāsitaṁ; Paṇḍitaṁ anurakkhanto, pāṇaṁ cajati duccajaṁ.

Mātu bhariyāya bhātucca, sakhino brāhmaṇassa ca; Attano cāpi pañcālo, channaṁ cajati jīvitaṁ.

Evaṁ mahatthikā paññā, nipuṇā sādhucintinī; Diṭṭhadhammahitatthāya, samparāyasukhāya cā”ti.

Dakarakkhasajātakaṁ sattamaṁ.