Sattaputtakhādapetivatthu

“Naggā dubbaṇṇarūpāsi, duggandhā pūti vāyasi; Makkhikāhi parikiṇṇā, kā nu tvaṁ idha tiṭṭhasī”ti.

“Ahaṁ bhadante petīmhi, duggatā yamalokikā; Pāpakammaṁ karitvāna, petalokaṁ ito gatā.

Kālena satta puttāni, sāyaṁ satta punāpare; Vijāyitvāna khādāmi, tepi nā honti me alaṁ.

Pariḍayhati dhūmāyati, khudāya hadayaṁ mama; Nibbutiṁ nādhigacchāmi, aggidaḍḍhāva ātape”ti.

“Kiṁ nu kāyena vācāya, manasā dukkaṭaṁ kataṁ; Kissa kammavipākena, puttamaṁsāni khādasī”ti.

“Ahū mayhaṁ duve puttā, ubho sampattayobbanā; Sāhaṁ puttabalūpetā, sāmikaṁ atimaññisaṁ.

Tato me sāmiko kuddho, sapatiṁ mayhamānayi; Sā ca gabbhaṁ alabhittha, tassā pāpaṁ acetayiṁ.

Sāhaṁ paduṭṭhamanasā, akariṁ gabbhapātanaṁ; Tassā temāsiko gabbho, pūtilohitako pati.

Tadassā mātā kupitā, mayhaṁ ñātī samānayi; Sapathañca maṁ kāresi, paribhāsāpayī ca maṁ.

Sāhaṁ ghorañca sapathaṁ, musāvādaṁ abhāsisaṁ; ‘Puttamaṁsāni khādāmi, sace taṁ pakataṁ mayā’.

Tassa kammassa vipākena, musāvādassa cūbhayaṁ; Puttamaṁsāni khādāmi, pubbalohitamakkhitā”ti.

Sattaputtakhādapetivatthu sattamaṁ.