Goṇapetavatthu

“Kiṁ nu ummattarūpova, lāyitvā haritaṁ tiṇaṁ; Khāda khādāti lapasi, gatasattaṁ jaraggavaṁ.

Na hi annena pānena, mato goṇo samuṭṭhahe; Tvaṁsi bālo ca dummedho, yathā taññova dummatī”ti.

“Ime pādā idaṁ sīsaṁ, ayaṁ kāyo savāladhi; Nettā tatheva tiṭṭhanti, ayaṁ goṇo samuṭṭhahe.

Nāyyakassa hatthapādā, kāyo sīsañca dissati; Rudaṁ mattikathūpasmiṁ, nanu tvaññeva dummatī”ti.

“Ādittaṁ vata maṁ santaṁ, ghatasittaṁva pāvakaṁ; Vārinā viya osiñcaṁ, sabbaṁ nibbāpaye daraṁ.

Abbahī vata me sallaṁ, sokaṁ hadayanissitaṁ; Yo me sokaparetassa, pitusokaṁ apānudi.

Svāhaṁ abbūḷhasallosmi, sītibhūtosmi nibbuto; Na socāmi na rodāmi, tava sutvāna māṇava”.

Evaṁ karonti sappaññā, ye honti anukampakā; Vinivattayanti sokamhā, sujāto pitaraṁ yathāti.

Goṇapetavatthu aṭṭhamaṁ.