Sunītattheragāthā

“Nīce kulamhi jātohaṁ, daliddo appabhojano; Hīnakammaṁ mamaṁ āsi, ahosiṁ pupphachaḍḍako.

Jigucchito manussānaṁ, paribhūto ca vambhito; Nīcaṁ manaṁ karitvāna, vandissaṁ bahukaṁ janaṁ.

Athaddasāsiṁ sambuddhaṁ, bhikkhusaṅghapurakkhataṁ; Pavisantaṁ mahāvīraṁ, magadhānaṁ puruttamaṁ.

Nikkhipitvāna byābhaṅgiṁ, vandituṁ upasaṅkamiṁ; Mameva anukampāya, aṭṭhāsi purisuttamo.

Vanditvā satthuno pāde, ekamantaṁ ṭhito tadā; Pabbajjaṁ ahamāyāciṁ, sabbasattānamuttamaṁ.

Tato kāruṇiko satthā, sabbalokānukampako; ‘Ehi bhikkhū’ti maṁ āha, sā me āsūpasampadā.

Sohaṁ eko araññasmiṁ, viharanto atandito; Akāsiṁ satthu vacanaṁ, yathā maṁ ovadī jino.

Rattiyā paṭhamaṁ yāmaṁ, Pubbajātimanussariṁ; Rattiyā majjhimaṁ yāmaṁ, Dibbacakkhuṁ visodhayiṁ; Rattiyā pacchime yāme, Tamokhandhaṁ padālayiṁ.

Tato ratyā vivasāne, sūriyassuggamanaṁ pati; Indo brahmā ca āgantvā, maṁ namassiṁsu pañjalī.

‘Namo te purisājañña, namo te purisuttama; Yassa te āsavā khīṇā, dakkhiṇeyyosi mārisa’.

Tato disvāna maṁ satthā, devasaṅghapurakkhataṁ; Sitaṁ pātukaritvāna, imamatthaṁ abhāsatha.

‘Tapena brahmacariyena, saṁyamena damena ca; Etena brāhmaṇo hoti, etaṁ brāhmaṇamuttaman’”ti. … Sunīto thero … Dvādasakanipāto niṭṭhito.

Sīlavā ca sunīto ca, therā dve te mahiddhikā; Dvādasamhi nipātamhi, gāthāyo catuvīsatīti.