Tatiyapīṭhavimānavatthu

“Pīṭhaṁ te sovaṇṇamayaṁ uḷāraṁ, Manojavaṁ gacchati yenakāmaṁ; Alaṅkate malyadhare suvatthe, Obhāsasi vijjurivabbhakūṭaṁ.

Kena tetādiso vaṇṇo, kena te idha mijjhati; Uppajjanti ca te bhogā, ye keci manaso piyā.

Pucchāmi taṁ devi mahānubhāve, Manussabhūtā kimakāsi puññaṁ; Kenāsi evaṁ jalitānubhāvā, Vaṇṇo ca te sabbadisā pabhāsatī”ti.

Sā devatā attamanā, moggallānena pucchitā; Pañhaṁ puṭṭhā viyākāsi, yassa kammassidaṁ phalaṁ.

“Appassa kammassa phalaṁ mamedaṁ, Yenamhi evaṁ jalitānubhāvā; Ahaṁ manussesu manussabhūtā, Purimāya jātiyā manussaloke.

Addasaṁ virajaṁ bhikkhuṁ, vippasannamanāvilaṁ; Tassa adāsahaṁ pīṭhaṁ, pasannā sehi pāṇibhi.

Tena metādiso vaṇṇo, tena me idha mijjhati; Uppajjanti ca me bhogā, ye keci manaso piyā.

Akkhāmi te bhikkhu mahānubhāva, Manussabhūtā yamakāsi puññaṁ; Tenamhi evaṁ jalitānubhāvā, Vaṇṇo ca me sabbadisā pabhāsatī”ti.

Tatiyapīṭhavimānaṁ tatiyaṁ.