Ādittajātaka

“Ādittasmiṁ agārasmiṁ, yaṁ nīharati bhājanaṁ; Taṁ tassa hoti atthāya, no ca yaṁ tattha ḍayhati.

Evamādīpito loko, jarāya maraṇena ca; Nīharetheva dānena, dinnaṁ hoti sunīhataṁ”.

“Yo dhammaladdhassa dadāti dānaṁ, Uṭṭhānaviriyādhigatassa jantu; Atikkamma so vetaraṇiṁ yamassa, Dibbāni ṭhānāni upeti macco.

Dānañca yuddhañca samānamāhu, Appāpi santā bahuke jinanti; Appampi ce saddahāno dadāti, Teneva so hoti sukhī parattha.

Viceyya dānaṁ sugatappasatthaṁ, Ye dakkhiṇeyyā idha jīvaloke; Etesu dinnāni mahapphalāni, Bījāni vuttāni yathā sukhette.

Yo pāṇabhūtāni aheṭhayaṁ caraṁ, Parūpavādā na karoti pāpaṁ; Bhīruṁ pasaṁsanti na tattha sūraṁ, Bhayā hi santo na karonti pāpaṁ.

Hīnena brahmacariyena, khattiye upapajjati; Majjhimena ca devattaṁ, uttamena visujjhati.

Addhā hi dānaṁ bahudhā pasatthaṁ, Dānā ca kho dhammapadaṁva seyyo; Pubbeva hi pubbatareva santo, Nibbānamevajjhagamuṁ sapaññā”ti.

Ādittajātakaṁ aṭṭhamaṁ.