Aṭṭhānajātaka

“Gaṅgā kumudinī santā, saṅkhavaṇṇā ca kokilā; Jambu tālaphalaṁ dajjā, atha nūna tadā siyā.

Yadā kacchapalomānaṁ, pāvāro tividho siyā; Hemantikaṁ pāvuraṇaṁ, atha nūna tadā siyā.

Yadā makasapādānaṁ, aṭṭālo sukato siyā; Daḷho ca avikampī ca, atha nūna tadā siyā.

Yadā sasavisāṇānaṁ, nisseṇī sukatā siyā; Saggassārohaṇatthāya, atha nūna tadā siyā.

Yadā nisseṇimāruyha, candaṁ khādeyyu mūsikā; Rāhuñca paripāteyyuṁ, atha nūna tadā siyā.

Yadā surāghaṭaṁ pitvā, makkhikā gaṇacāriṇī; Aṅgāre vāsaṁ kappeyyuṁ, atha nūna tadā siyā.

Yadā bimboṭṭhasampanno, gadrabho sumukho siyā; Kusalo naccagītassa, atha nūna tadā siyā.

Yadā kākā ulūkā ca, mantayeyyuṁ rahogatā; Aññamaññaṁ pihayeyyuṁ, atha nūna tadā siyā.

Yadā muḷāla pattānaṁ, chattaṁ thirataraṁ siyā; Vassassa paṭighātāya, atha nūna tadā siyā.

Yadā kulako sakuṇo, pabbataṁ gandhamādanaṁ; Tuṇḍenādāya gaccheyya, atha nūna tadā siyā.

Yadā sāmuddikaṁ nāvaṁ, sayantaṁ savaṭākaraṁ; Ceṭo ādāya gaccheyya, atha nūna tadā siyā”ti.

Aṭṭhānajātakaṁ navamaṁ.