Samuggajātaka

“Kuto nu āgacchatha bho tayo janā, Svāgatā etha nisīdathāsane; Kaccittha bhonto kusalaṁ anāmayaṁ, Cirassamabbhāgamanaṁ hi vo idha”.

“Ahameva eko idha majja patto, Na cāpi me dutiyo koci vijjati; Kimeva sandhāya te bhāsitaṁ ise, ‘Kuto nu āgacchatha bho tayo janā’”.

“Tuvañca eko bhariyā ca te piyā, Samuggapakkhittanikiṇṇamantare; Sā rakkhitā kucchigatāva te sadā, Vāyussa puttena sahā tahiṁ ratā”.

“Saṁviggarūpo isinā viyākato, So dānavo tattha samuggamuggili; Addakkhi bhariyaṁ suci māladhāriniṁ, Vāyussa puttena sahā tahiṁ rataṁ”.

“Sudiṭṭharūpamuggatapānuvattinā, Hīnā narā ye pamadāvasaṁ gatā; Yathā have pāṇarivettha rakkhitā, Duṭṭhā mayī aññamabhippamodayi.

Divā ca ratto ca mayā upaṭṭhitā, Tapassinā jotirivā vane vasaṁ; Sā dhammamukkamma adhammamācari, Akiriyarūpo pamadāhi santhavo.

Sarīramajjhamhi ṭhitātimaññahaṁ, Mayhaṁ ayanti asatiṁ asaññataṁ; Sā dhammamukkamma adhammamācari, Akiriyarūpo pamadāhi santhavo.

Surakkhitaṁ meti kathaṁ nu vissase, Anekacittāsu na hatthi rakkhaṇā; Etā hi pātālapapātasannibhā, Etthappamatto byasanaṁ nigaccha”ti.

“Tasmā hi te sukhino vītasokā, Ye mātugāmehi caranti nissaṭā; Etaṁ sivaṁ uttamamābhipatthayaṁ, Na mātugāmehi kareyya santhavanti”.

Samuggajātakaṁ dasamaṁ.