Samuddavāṇijajātaka

“Kasanti vapanti te janā, Manujā kammaphalūpajīvino; Nayimassa dīpakassa bhāgino, Jambudīpā idameva no varaṁ”.

“Tipañcarattūpagatamhi cande, Vego mahā hehiti sāgarassa; Uplavissaṁ dīpamimaṁ uḷāraṁ, Mā vo vadhī gacchatha leṇamaññaṁ”.

“Na jātuyaṁ sāgaravārivego, Uplavissaṁ dīpamimaṁ uḷāraṁ; Taṁ me nimittehi bahūhi diṭṭhaṁ, Mā bhetha kiṁ socatha modathavho.

Pahūtabhakkhaṁ bahuannapānaṁ, Pattattha āvāsamimaṁ uḷāraṁ; Na vo bhayaṁ paṭipassāmi kiñci, Āputtaputtehi pamodathavho”.

“Yo devoyaṁ dakkhiṇāyaṁ disāyaṁ, Khemanti pakkosati tassa saccaṁ; Na uttaro vedi bhayābhayassa, Mā bhetha kiṁ socatha modathavho”.

“Yathā ime vippavadanti yakkhā, Eko bhayaṁ saṁsati khemameko; Tadiṅgha mayhaṁ vacanaṁ suṇātha, Khippaṁ lahuṁ mā vinassimha sabbe.

Sabbe samāgamma karoma nāvaṁ, Doṇiṁ daḷhaṁ sabbayantūpapannaṁ; Sace ayaṁ dakkhiṇo saccamāha, Moghaṁ paṭikkosati uttaroyaṁ; Sā ceva no hehiti āpadatthā, Imañca dīpaṁ na pariccajema.

Sace ca kho uttaro saccamāha, Moghaṁ paṭikkosati dakkhiṇoyaṁ; Tameva nāvaṁ abhiruyha sabbe, Evaṁ mayaṁ sotthi taremu pāraṁ.

Na ve sugaṇhaṁ paṭhamena seṭṭhaṁ, Kaniṭṭhamāpāthagataṁ gahetvā; Yo cīdha tacchaṁ paviceyya gaṇhati, Sa ve naro seṭṭhamupeti ṭhānaṁ.

Yathāpi te sāgaravārimajjhe, Sakammunā sotthi vahiṁsu vāṇijā; Anāgatatthaṁ paṭivijjhiyāna, Appampi nācceti sa bhūripañño.

Bālā ca mohena rasānugiddhā, Anāgataṁ appaṭivijjhiyatthaṁ; Paccuppanne sīdanti atthajāte, Samuddamajjhe yathā te manussā.

Anāgataṁ paṭikayirātha kiccaṁ, ‘Mā maṁ kiccaṁ kiccakāle byadhesi’; Taṁ tādisaṁ paṭikatakiccakāriṁ, Na taṁ kiccaṁ kiccakāle byadhetī”ti.

Samuddavāṇijajātakaṁ tatiyaṁ.