Kāmajātaka

“Kāmaṁ kāmayamānassa, tassa ce taṁ samijjhati; Addhā pītimano hoti, laddhā macco yadicchati.

Kāmaṁ kāmayamānassa, tassa ce taṁ samijjhati; Tato naṁ aparaṁ kāme, ghamme taṇhaṁva vindati.

Gavaṁva siṅgino siṅgaṁ, vaḍḍhamānassa vaḍḍhati; Evaṁ mandassa posassa, bālassa avijānato; Bhiyyo taṇhā pipāsā ca, vaḍḍhamānassa vaḍḍhati.

Pathabyā sāliyavakaṁ, gavāssaṁ dāsaporisaṁ; Datvā ca nālamekassa, iti vidvā samaṁ care.

Rājā pasayha pathaviṁ vijitvā, Sasāgarantaṁ mahimāvasanto; Oraṁ samuddassa atittarūpo, Pāraṁ samuddassapi patthayetha.

Yāva anussaraṁ kāme, Manasā titti nājjhagā; Tato nivattā paṭikkamma disvā, Te ve sutittā ye paññāya tittā.

Paññāya tittinaṁ seṭṭhaṁ, na so kāmehi tappati; Paññāya tittaṁ purisaṁ, taṇhā na kurute vasaṁ.

Apacinetheva kāmānaṁ, appicchassa alolupo; Samuddamatto puriso, na so kāmehi tappati.

Rathakārova cammassa, parikantaṁ upāhanaṁ; Yaṁ yaṁ cajati kāmānaṁ, taṁ taṁ sampajjate sukhaṁ; Sabbañce sukhamiccheyya, sabbe kāme pariccaje”.

“Aṭṭha te bhāsitā gāthā, sabbā honti sahassiyo; Paṭigaṇha mahābrahme, sādhetaṁ tava bhāsitaṁ”.

“Na me attho sahassehi, satehi nahutehi vā; Pacchimaṁ bhāsato gāthaṁ, kāme me na rato mano”.

“Bhadrako vatāyaṁ māṇavako, Sabbalokavidū muni; Yo imaṁ taṇhaṁ dukkhajananiṁ, Parijānāti paṇḍito”ti.

Kāmajātakaṁ catutthaṁ.